این منم دختری از دیار مشرق زمین

زني مي رفت ، مردي او را ديد و دنبال او روان شد . زن پرسيد که چرا پس من مي آيي ؟ مرد گفت : برتو عاشق شده ام . زن گفت : برمن چه عاشق شده اي ، خواهر من از من خوبتر است و از پس من مي آيد ، برو و بر او عاشق شو . مرد از آنجا برگشت و زني بدصورت ديد ، بسيار ناخوش گرديد و باز نزد زن رفت و گفت : چرا دروغ گفتي ؟ زن گفت : تو راست نگفتي . اگر عاشق من بودي ، پيش ديگري چرا مي رفتي ؟ مرد شرمنده شد و رفت...

نوشته شده توسط ماندانا در Wed 9 Jul 2008 ساعت 1 PM موضوع | لینک ثابت

من می روم...

نوشته شده توسط ماندانا در Tue 10 Jul 2007 ساعت 7 PM موضوع | لینک ثابت

این که ازخواندن هر کلام عاشقانه ای که روی در و دیوار مدرسه، درخت های خیابون و کیوسک های تلفن نوشته شده  دچار یک نوع حس مشمئز کننده ی چندش آور شده ام، اینکه از شنیدن داستانهای عاشقانه ی آبکی وبلاگها و خاطرات هجو عشقولانه ی بعضی ها دچار حالت تهوع می شوم، نه به خاطر تنفرم از عشق است که به دلیل انزجارم از به هجو کشیدن واژه عشق است...    

  اینکه در پاسخ کسی که خودش بارها وبارها عاشق شده وفارغ گشته، بدون توجه به قیافهء استفهام آمیز ومتحیرش می گویم که "عشق را نمی شناسم"، نه به خاطر این است که قلب او یک ماهیچه ی گرم تپنده است و دل من یک سنگ خارای ثابت، بل به خاطر حرمتی است که برای این کلمه قائلم و اعتقادم به عدم عطای این موهبت است به همگان! به گمانم  باید به درجه ی شاهد وساقی رسیده باشی تا عاشق شوی و من خود را به اندازه ی آن معنایی  که خود، برای عشق تعریف کرده ام لایق نمی دانم.  

اینکه اگر هر روز و هر روز، دم به دم بگویی که عاشقم هستی، باور نمی کنم؛ نه به خاطر تردیدم نسبت به خلوص تو ونه به خاطر عدم اعتمادم نسبت به خود است، بلکه به دلیل متداول شدن فرهنگ مصرفی این واژه است و تحت الشعاع قرار گرفتنش در ارتباطات منفعت طلبانه!!!                 

بد روزگاری است نازنین! بد روزگاری. این روزها دیگر نجواهای عاشقانه ملاک عشق نیست. تکیه زدن بر درخت هم نشانه عاشق بودن نیست. من حتی نمی توانم عیار خلوص خودم را هم، در یک ارتباط بسنجم. شاید اگر دستگاه سنجش ومعیاری بود که با آن می شد درجه ی عشق خود را سنجید، نیمی از مشکل حل بود.خنده دار است! باور می کنی که کسی به خودش بتواند تا این اندازه مشکوک باشد و سخت گیر؟!اما من برای این وسواسم هم توجیهی دارم؛ از آن نوع توجیهات منطق نمای جدلی همیشگی ام!   

اگر تو هم  دوستی داشتی که یک دفتر هزار برگ را سیاه سیاه سیاه کرده بود از یک "نام"  بعلاوه ی عبارت پراستعمال "دوستت دارم"  و آن وقت به محض داشتن موقعیتی بهتر و به قول خودش حساب شده تر، در عرض تنها یک هفته بی خیال هزار ضرب در هزار بار چیزی می شد که به خیال خودش با نهایت صداقت نوشته، این را به خودت تعمیم نمی دادی وبه درک احساس خودت مشکوک نمی شدی؟! و فکر نمی کردی که این روزها چه ماهرانه از "صداقت" هم کپی برداری می کنند؟!   

اگر تو هم مجنونی را می شناختی، عاشق تر از مجنون لیلی؛ با زلفی آشفته، محاسنی بلند، مغموم، پریشان و سر در گریبان، آنوقت به محض مهیا شدن معجزه گونهء شرایط ازدواج با محبوبش، او را چنان مضطرب وگریزان (!) می دیدی، گویی قرار است به جهنمش بیندازند، نه به آن بهشتی که سالها وصفش کرده و در حسرتش نالیده بود؛ به معنای عشق که نه، به استعمال آن در جای غیر واقعی اش شک نمی کردی؟! و در عجب نمی ماندی که چطور "غم عشق" را هم تقلید می کنند؟!      

اگر تو هم مدام در ستون حوادث می خواندی که دو عاشق دل خسته مانع وصال را به قتل رسانده اند؛ به وسواس عدم درک هدف عشق مبتلا نمی گشتی؟! ومی توانستی  این جمله که " از هر نوع عشقی می توان به عشق حق نائل شد" را با تمام ابعادش باور کنی؟!         

مطمئنم تو هم اگر به اندازه من با حروف کلنجار رفته باشی و با واژه زندگی، نمی توانی عشق را چنین بی حرمت ببینی؛ چنین چرک، بی آبرو، نخ نما شده ومندرس!        

 آخ... اگر می توانستم  محکمه ای برای کلمات درست کنم. مگر نه اینکه کلام مقدس است؟ پس به کار بردن هر واژه ای در مکانی غیر از جای واقعی اش چه از سر بی قیدی، چه تسامح، چه با هدف تسلط روی احساس دیگران جرم است؛ معصیت است؛ مصیبت است!           

اصلا مگر نمی گویند در روز رستاخیز هرکس وهر چیزی که به آن ظلم روا داشته ایم، از ما بازخواست می کند؟ پس بعید نیست  در آن روز کلمات و عبارات صف بکشند و از ما  به سبب سوء استفاده های مکررمان شکایت  کنند!          

هیچ فکر کرده ای چرا وقتی مولانا، حافظ وخیام می خوانی، دچار حظی عمیق می شوی، انگار یک حفره ی خالی از مغزت را پر کرده باشند، یا کسی قلبت را در مشت گرم خود بفشارد؛ اما با خواندن شعرهای پر سوز وگداز بعضی از شاعران این زمانه، تنها تحولی که در خودت می یابی حس پیچ خوردن روده هایت است و احساس شدید نیاز به بالا آوردن؟!...

نوشته شده توسط ماندانا در Tue 10 Jul 2007 ساعت 7 PM موضوع | لینک ثابت

^{این منم باورم نمیشه...؟ چه زود روزای قشنگمون به خاطره ها پیوست... چه زود...؟ این منم که برای همیشه به جزیره آرزوهای محال تبعید شدم. این منم که در ساحل غمها قدم میزنم و با هر غروب آرزو میکنم ای خدا این غروب به طلوع نرسه... آره این منم... دیگه واسه خودمم زندگی نمیکنم اصلا زندگی چیه؟ تو میدونی؟ یا نمی خوای بگی؟ باشه نگو خودم میگم: زندگی یعنی شکست ولی باور نداشتن... زندگی یعنی گذشتن از خودتت به خاطر معشوقت... زندگی یعنی بغض قلبهای شکسته... زندگی یعنی در اوج نبودن... زندگی یعنی فنا شدن... در آخر کلام زندگیم تو بودی ولی با رفتنت شکوه و غرور عشقمان را زیر سوال بردی؟ مگه تو نمی گفتی هیچی نمی تونه ما رو از هم جدا کنه...!؟ یادته روزای اول بهت چی گفتم: حتما هم یادته... گفتم: ببین تو با همه فرق میکنی انگار نیمه گمشده خودمی... رسیدن من وتو هم محاله... پس بیا همین جا همه چیزو تموم کنیم... چون به جون خودت که میگم دنیایی نباشه دلم نمی اومد یک روز بیاد که تو غصه ی نبودنم را بخوری... یا من...! ولی تو بهم امید واهمی دادی گفتی من صبر میکنم تا آخر عمرم... من و تو باید بهم برسیم... ولی تو از بازی سرنوشت غافل بودی... لعنت به این سرنوشت که تو رو ازم جدا کرد... ای کاش هیچ وقت نمی دیدمت...}

نوشته شده توسط ماندانا در Fri 4 May 2007 ساعت 1 PM موضوع | لینک ثابت

به نام خداي خوب و مهربونم

سلام!يه سلام سبز سبز به همه ايرانيا  هر جاي دنيا كه هستن!

و يه سلام مخصوص به كسايي كه بيدار موندن و تا صداي توپ

 سال نو رو نشنيدن چشم روي هم نذاشتن و منتظر موندن!

خسته نباشين!

سال نوتون مبارك!

 ايشالا سالي پر از صفا، صميميت،سربلندي،

سر افرازي، سرور ،سلامتي و سالاري پيش رو داشته باشين!

بلاخره يه سال ديگه هم با همه ي خوبي ها و بدي هاش گذشت.

عده اي عزيزي رو از دست دادن،(روحشون شاد)

عده اي ازدواج كردن!(خوشبخت بمونين!)

بعضي ها هم طلاق گرفتن.(دعا مي كنم مشكلاتتون حل بشه و

دوباره دور هم باشين)

بعضي ها مادر شدن،پدر شدن!(مباركتون باشه!)

خيلي ها كنكور قبول شدن!

و... .

الان فقط از همه ي اينا يه خاطره مونده!

اگه پارسال براتون سال خوبي نبوده ديگه غصه اشو نخورين!

هر چي كه بوده،گذشته!

به فكر امسال باشين!

بياين با كمك هم امسالمونو اون جوري بسازيم كه لايقشيم!

هر چي كاراي نيمه تموم داريم امسال تمومش كنيم.

با اميد به سالي پر از موفقيت و خوشبختي...

عيدتون مبارك!

آرزومند آرزوهاي شما

ماندانا

نوشته شده توسط ماندانا در Wed 21 Mar 2007 ساعت 12 PM موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط ماندانا در Sun 11 Mar 2007 ساعت 9 PM موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط ماندانا در Thu 8 Feb 2007 ساعت 11 AM موضوع | لینک ثابت

خدا مشتي خاك را بر گرفت. مي خواست ليلي را بسازد، از خود در آن دميد و ليلي پيش از آن كه با خبر شود عاشق شد. سالياني است كه ليلي عشق مي ورزد، ليلي بايد عاشق باشد. زيرا خداوند در آن دميده است و هركه خدا در آن بدمد، عاشق مي شود.
ليلي نام تمام دختران ايران زمين است، نام ديگر انسان.
ليلي زير درخت انار نشست، درخت انار عاشق شد، گل داد، سرخ سرخ.
گلها انار شدند، داغ داغ، هر اناري هزار دانه داشت. دانه ها عاشق بودند، بي تاب بودند، توي انار جا نمي شدند. انار كوچك بود، دانه ها بي تابي كردند، انار ترك برداشت. خون انار روي دست ليلي چكيد. ليلي انار ترك خورده را خورد. مجنون به ليلي اش رسيد.
خدا گفت: راز رسيدن فقط همين است، فقط كافيست انار دلت ترك بخورد.
خدا ادامه داد: ليلي يك ماجراست، ماجرايي آكنده از من، ماجرايي كه بايد بسازيش.
شيطان گفت: تنها يك اتفاق است، بنشين تا اتفاق بيفتد.
آنان كه سخن شيطان را باور كردند، نشستند و ليلي هيچ گاه اتفاق نيفتاد.
اما مجنون بلند شد، رفت تا ليلي اش را بسازد ...
خدا گفت: ليلي درد است، درد زادني نو، تولدي به دست خويش.
شيطان گفت: آسودگي ست، خيالي ست خوش.
خدا گفت: ليلي، رفتن است. عبور است و رد شدن.
شيطان گفت: ماندن است و فرو در خويشتن رفتن.
خدا گفت: ليلي جستجوست. ليلي نرسيدن است و بخشيدن.
شيطان گفت: ليلي خواستن است، گرفتن و تملك
خدا گفت: ليلي سخت است، دير است و دور از دسترس
شيطان گفت: ساده است و همين جا دم دست است ...
و اين چنين دنيا پر شد از ليلي هايي زود، ليلي هاي ساده ي اينجايي، ليلي هايي نزديك لحظه اي.
خدا گفت: ليلي زندگي است، زيستني از نوعي ديگر.
ليلي جاوداني شد و شيطان ديگر نبود.
مجنون، زيستني از نوعي ديگر را برگزيد و مي دانست كه ليلي تا ابد طول مي كشد. ليلي مي دانست كه مجنون نيامدني است، اما ماند، چشم به راه و منتظر، هزار سال.
ليلي راه ها را آذين بست و دلش را چراغاني كرد، مجنون نيامد، مجنون نيامدني است.
خدا پس از هزار سال ليلي را مي نگريست، چراغاني دلش را، چشم به راهي اش را.
خدا به مجنون مي گفت نرود، مجنون به حرف خدا گوش مي داد.
خدا ثانيه ها را مي شمرد، صبوري ليلي را.
عشق درخت بود، ريشه مي خواست، صبوري ليلي ريشه اش شد. خدا درخت ريشه دار را آب داد، درخت بزرگ شد، صدها شاخه، هزاران برگ، ستبر و تنومند.
سايه اش خنكي زمين شد، مردم خنكي اش را فهميدند، مردم زير سايه ي درخت ليلي باليدند.
ليلي هنوز هم چشم به راه است چراكه درخت ليلي ريشه مي كند.
خدا درخت ريشه دار را آب مي دهد.
مجنون نمي آيد، مجنون هرگز نمي آيد. مجنون نيامدني است، زيرا كه درخت ريشه مي خواهد.
ليلي قصه اش را دوباره خواند، براي هزارمين بار و مثل هربار ليلي قصه باز هم مرد. ليلي گريست و گفت: كاش اين گونه نبود.
خدا گفت : هيچ كس جز تو قصه ات را تغيير نخواهد داد.
ليلي! قصه ات را عوض كن.
ليلي اما مي ترسيد، ليلي به مردن عادت داشت، تاريخ به مردن ليلي خو گرفته بود.
خدا گفت: ليلي عشق مي ورزد تا نميرد، دنيا ليلي زنده مي خواهد.
ليلي آه نيست، ليلي اشك نيست، ليلي معشوقي مرده در تاريخ نيست، ليلي زندگي است.
ليلي! زندگي كن.
اگر ليلي بميرد، ديگر چه كسي ليلي به دنيا بياورد؟ چه كسي گيسوان دختران عاشق را ببافد؟
چه كسي طعام نور را در سفره هاي خوشبختي بچيند؟ چه كسي غبار اندوه را از طاقچه هاي زندگي بروبد؟ چه كسي پيراهن عشق را بدوزد؟
ليلي! قصه ات را دوباره بنويس.
ليلي به قصه اش برگشت.
اين بار نه به قصد مردن، بلكه به قصد زندگي.
و آن وقت به ياد آورد كه تاريخ پر بود از ليلي هاي ساده ي گمنام ...

نوشته شده توسط ماندانا در Tue 19 Dec 2006 ساعت 12 PM موضوع | لینک ثابت

دوستای گلم سلام!

من خیلی خیلی شرمنده ام به خدا!سیستمم داغون شده تا درستش کنم طول می کشه.از وقتی هم که کنکور با شرط معدل شده تب کنکور داره می کشتم!!!

من هر وقت بتونم آپ می کنم.

از کامنتهای قشنگتون هم ممنونم

دوستون دارم.

آرزومند آرزوهای شما

                 ماندانا

نوشته شده توسط ماندانا در Sun 22 Oct 2006 ساعت 6 PM موضوع | لینک ثابت

چندی پیش مطلبی در مورد معنی حقیقی عشق خواندم.این مطلب سخت مرا به فکر فرو برد.

نوشته شده توسط ماندانا در Fri 11 Aug 2006 ساعت 8 PM موضوع | لینک ثابت